هنگامی که مظفر الملک از طرف وزارت کشور به حکمرانی این ناحیه اعزام شد، صحبت بلدیه و شهرداری در بین نبود و کارهای مخصوصی برای شهر نمی شد. در سال 9-1308 شمسی یاور صادق خان نامور حاکم نظامی چهارمحال با کمک اهالی محل انجمن خیریه را از افراد صالح زیر شامل: آقای میرزا آقای علوی، حاج محمد حسین ریاحی، سید ابوالقاسم نیکزاد، میرزا آقا مشرف، حاج غلامعلی روغنی، حاج سید محمد باقر، حاج قربانعلی روغنی، حاج آقا رحیم حقانی، سید احمد مرتضوی، محمد جعفر صدیقی وعبدالجبار کوهی تشکیل و برنامه مفصلی برای ترقی و آبادانی این شهر ترتیب دادند.

چون شهرکرد فاقد آب آشامیدنی بود و اهالی از آب چاه خانه ها و یا جوی آسیا و پا بلند استفاده می نمودند، اولین اقدام آنها خریداری کردند و بیشتر اهالی محل نیز با خرید سهم معین، مالک زمین و آب شدند و آب با حفر مجرای طولانی از جدول قنات تا شهرکرد که قریب 20 کیلومتر مسافت داشت به شهرکرد آورده شد و مقدار زیادی اراضی بایره را نیز شامل شد که به تدریج برای ساختمان سازی فروخته شد، چنانچه تا امروز کمتر زمین بایری وجود دارد و با این که برخی افراد ضمن خرید، مقدار زیادتری تصرف کرده و شهردرای و اعضای انجمن آن زمان چشم پوشی نمودند، باز مقدار زیادی از اراضی خیریه خرید و فروش می شود. فی الحال قسمت عمده اراضی باغ و ساختمان شهر و قسمت عمده قنات هم سرپوشیده بود و آب در اغلب کوچه ها و خیابانها در مدت 24 ساعت جریان داشت و تا قبل از لوله کشی آب شهر، عموماً از آن استفاده می نمودند.



خلاصه، وجود این قنات باعث آبادی و سرسبزی و طراوات شهر بود و فرمانداران و استانداران یکی بعد از دیگری به نسبت علاقه و ذوق خود برای عمران و ترقی این شهر سعی بسیار نمودند و تا حدی عقب افتادگی دوره قاجار و خوانین را جبران کردند. سرکشی وضع کسبه و امور بهداشتی و نصب چراغهای نفتی در معابر و شن ریزی و سنگ فرش کوچه ها و پیاده روها و استخدام چند نفر رفتگر از اقدمات انجمن شهر به شمار می رفت.

در سال 1309 شمسی، زمان حکمرانی آقا سید حسین میرممتاز، اقدمات موثر در امر عمران و آبادی و احداث باغ و خیابان کشی شهر به عمل آمد که آثاری از او باقی است. از جمله خیابان شرقی و غربی به نام شاهپور و احداث خیابان شمالی – جنوبی که فردوسی نامگذاری شد.



در سال 1311 شمسی و حکمرانی آقای زین العابدین عبرت شیرازی و سید میرفخرائی دنباله همان کارهای قبلی گرفته شد و اقدامات مهم شهری انجام شد.

در سال 1314 شمسی حکومت آقا محمد علی فاطمی و در سال 1315 شمسی حسین خلیل پور حاکم چهارمحال اقدام به خراب نمودن قبرستان قدیمی و غسالخانه حمام نو و غرس اشجار زیاد در جنوب شهر کردند و کسبه را از جمله به پوشیدن لباس کار ملزم نمودند.



در سال 1316 آقای سمیعی، در سال 1317 آقای روحانی به فرمانداری منصوب شد و امور شهرداری تحت نظر آنان در خود فرمانداری اداره می شد و اداره مستقلی وجود نداشت. آقای رسولی بخشدار محل، رسماً اقدام به تأسیس شهرداری و انتصاب چند نفر کارمند نمود و با تشکیلات منظمی مجاری جدید جهت آبخیزهایی که به وسیله انجمن خریداری شده بود، حفر و ضمناً خیریه اشخاص را به نام شهرداری خریداری کردند و برای درآمد شهرداری، عوارض مخصوصی وضع نمودند.



در سنوات 1324 و 1326 آقایان برومندی و خلیلی به سمت شهردار انتخاب شدند و دنباله کارهای قبلی را ادامه دادند.

در سال 1327 آقای منوچهر قسائی و سپس آقای میرزا نصر الله کاویانی و در سال 1329 آقای حاج ابوالقاسم قاسمی و در سال 1331 آقای سلطانی سرپرست شهرداری بودند و هر یک به نوبه خود اقداماتی در پیشرفت امور شهر از قبیل ساختمانهای مدرن اداری در اراضی خیریه و احداث خیابان جدید در شمال شهر و غرس اشجار و آسفالت خیابانها بعمل آوردند.



در سال 1332 شمسی از طرف انجمن شهر، سرپرستی شهرداری به آقای میرزا ناصر کوهی (صاحب قلم) واگذار گردید و پروژه عمرانی و درختکاری در اراضی خیریه و ایجاد چراغهای برقی در خیابان ها و کوچه ها و آسفالت خیابان پهلوی سابق و ایجاد خیابانهای مولوی، سعدی و تعیین نگهبانی برای درختان خیابان به کمک انجمن و استاندار به انجام رسید. اعضای شهر در آن تاریخ عبارت بودند از: آقایان طاهر علوی، حیدر علی نادری، قربانعلی کوهی (رئیس انجمن)، تیمور بزرگ نیا، فرج الله قاسمی، عبدالله قاسمی، علی استکی، محمد رئیسی، آقاخان مشرف، منوچهر فتاحی، سید حسن صادقیان، علی رئیسی، رضا استکی.



در سال 1333 تا 1334 شمسی، مسئولیت امور شهرداری را حبیب الله قاسمی فرزند مرحوم حاج نصر الله به عهده داشت. در این سال اقدامات موثری برای پیشرفت امور شهری انجام گردید از جمله: طرح جامع شهر در خیابانهای شمالی و جنوبی در اراضی خیریه و اقدام برای حفر چاه عمیق و لوله کشی آب آشامیدنی و تأمین اعتبار جهت ساختمان عمارت شهرداری و فرمانداری و لغو عوارضی که دریافت می شد.



در این سنوات، مهندسین وزارت کشور و مسئولین همه همکاری شایان برای پروژه مزبور بعمل آوردند. در سنوات و 1340 شمسی چون انجمن شهر منحل شده بود، با موافقت فرمانداری کل چهارمحال و بختیاری، دکتر سید مرتضی حسینی (دامپزشک) و سپس حکیمی قهفرخی به سمت شهردار انتخاب شدند و اقدامات مجدانه ای برای طرحها و پروژه هایی که تنظیم شده بعمل آوردند.

در سنوات 1347 تا 1348 بنا به پیشنهاد فرماندار و تصویب انجمن آقای مهندس محمد آقا مشرف، فرزند مرحوم میرزا آقا مشرف الملک که از جوانان تحصیلکرده بود به ریاست شهرداری منصوب شد و نسبت به آسفالت چند خیابان و طرح چند ساختمان و پیشنهاد خرید موتور اضافی کارخانه برق و اتمام لوله کشی آب آشامیدنی شهر، فعالیت بسیار نمود.

پس از استعفای مشار الیه دکتر محود ریاحی کارمند وزارت بهداری با تصویب انجمن شهر ریاست شهرداری را عهده دار شد. اعضای انجمن شهر در این موقع عبارت بودند از:



حاج قربانعلی کوهی، عبدالله قاسمی، آقا طاهر علوی، علی استکی، تیمور بزرگ نیا، حسن فتحی، محمد رئیسی، آقا خان مشرف، سید حسن صادقیان و علی رئیسی.



دکتر ریاحی که جوانی بود تحصیلکرده و فعال، کمتر دیده شد پشت میز اداره قرار بگیرد. در تمام اوقات در شهر به فعالیت و رفع نواقص شهری و پیشرفت امور خیابان کشی و آسفالت آنها مشغول بود و اقدام موثری جهت تکمیل کار بیمارستان شهرداری و درمانگاه وابسته به آن معمول داشت.



موتورهای جدید برق و تعویض پایه های چوبی به سیمانی و کنترل وضع اصناف و مقدمات نصب مجسمه پهلوی و غیره از کارهایی است که در مدت تصدی ایشان به انجام رسید. متأسفانه توقعات بیجای بعضی مصادر امور موجب استعفای او شد و برای اولین مرتبه بیلان شهرداری شهرکرد در انظار عامه قرار گرفت.

 

بعد از استعفای دکتر ریاحی در سال 1349 بنا بر تصویب انجمن و موافقت فرماندار کل، منوچهر قدسی قهفرخی، فرزند میرزا حسینعلی قدسی، که از کارمندان و جوانان تحصیلکرده آموزش و پرورش بود به سمت شهردار برگزیده شد و توانست با کمک و مساعدت فرماندار، اقدامات موثری جهت آسفالت خیابانهای احداثی و ساختمانهای نیمه تمام بنماید ولی به سبب پاره ای مشکلات و رفتار بعضی افراد، انجمن موجب استعفای او گردید.



بعد از ایشان، مشرف نامی از طرف استاندار انتصاب شد و در مدت تصدی ایشان فعالیتی به عمل نیامد. در این زمان آموزگار وزیر کشور به این شهر سفر کرد و اردوگاههایی که در زمان آقای معتدل استاندار اسبق، ساخته شده بود از قبل احداث فضای سبز و بلوار زیبای فرح در دامنه کوه شمال شهر و استخر شنا و غیره را مشاهده نمود که در سال 1356 شمسی استانداری به مسئولیت آقای احمد برادر واگذار شد.



انتظار عامه این بود که فردی فعال و علاقه مند و آشنا به امور عمرانی را برای شهرداری انتصاب نمایند تا بتواند جبران کاهلی بعضی شهرداران گذشته را بکند که چندی نگذشت و انقلاب اسلامی ایران به وقوع پیوست.